Gisteren liepen wij heerlijk over het strand van Bergen aan Zee naar Schoorl en weer terug.

Het viel me op dat veel stellen romantisch hand in hand liepen.

Als relatietherapeut zie ik dat natuurlijk graag!

Terwijl ik zelf niet graag hand in hand loop.
Gek hè! Ik heb ruimte nodig. Letterlijk.

Eventjes vind ik het prima en zelfs fijn.
Daarna krijg ik er de kriebels van en wil ik weer los.

Terwijl mijn man Olivier het heerlijk vindt om hand in hand te lopen of mij aan te raken. Hij wil zich letterlijk verbonden voélen met mij.

Hij weet dat ik deze behoefte veel minder heb en voelt dit gelukkig niet (meer) als een persoonlijke afwijzing. Hij weet dat ik de liefde beter op een andere manier ‘versta’.

Daarentegen weet ik dat hij het heerlijk vindt wanneer ik hem even spontaan vasthoud. Of zijn hand pak. Dus doe ik dat heel bewust.
Maar meestal niet erg lang (want dan krijg ik er dus weer de kriebels van😉).

Is dat raar, dat ik als relatietherapeut zo vermijdend ben?
Nee, dat is helemaal niet vreemd.
Ik ben er namelijk niet mee opgegroeid.

Mijn ouders hadden een slecht huwelijk.
Ze raakten elkaar nooit liefdevol aan.
Er was geen genegenheid.
Ik heb ze zelfs nog nooit een kus zien geven op de mond.

En dan tref je een man die dat wel meekreeg en voor wie fysieke aanraking een belangrijke liefdestaal is.

Dus het is geven en nemen, elkaar begrijpen.
Olivier en ik, sinds 1994.

Elkaar zien, erover praten én elkaar laten, heeft ons gebracht waar we nu zijn.

We hebben genoten van die heerlijke strandwandeling.
Soms even hand in hand, maar meestal niet.

Is er iets dat je hierin herkent van jezelf of je partner?