Op vakantie betrapten we onszelf erop dat onze mate van voyeurisme is toegenomen.

Tijdens etentjes buiten de deur, spieken we, sinds we Stapelgek zijn begonnen, graag eventjes bij andere stellen of gezinnen. Beetje observeren wat er speelt in de wereld van relatieland.

“Heb je die twee gezien Oof? Ah wat lief! Hand in hand aan tafel, dat is nog eens romantisch. Daar word je toch blij van!”
Olivier kijkt ernaar en pakt dan ook mijn hand. Het blijft leuk, ook na 25 jaar.

“Kijk daar dan.” We zien een voor ons triest tafereel. Het hele gezin op de telefoon. Zouden ze elkaar dan echt niets te melden hebben? “Zullen we ze eens laten schrikken, kunnen we lachen!” “Nee doe maar niet, dat vinden ze vast niet grappig.”

Ondanks dat we gelukkig ook veel gezelligheid om ons heen zagen, hebben we ook veel stellen en gezinnen gezien die meer verbinding maken met hun telefoon, dan met elkaar. Wat kan er nou in hemelsnaam zo belangrijk zijn, dat die telefoon niet even in de tas kan blijven? Wij begrijpen er niets van en zouden het liefst met zo’n stel aan de praat raken. Gewoon even gezellig kletsen (als dat mogelijk is), uit nieuwsgierigheid naar wat ze aan het bekijken zijn.

We zouden ze het liefst door elkaar willen schudden en schreeuwen: “Joehoe jullie zijn verkeerd verbonden! Donder die telefoon van tafel en kijk eens wie er aan je tafel zit! Kijk, je vrouw, je man, je kinderen. Daar zit de juiste verbinding, heb een fijne avond met elkaar! Wakker worden, joehoe!!”

Maar dat doe je niet, dat zou wat zijn zeg…

Zouden ze elkaar appen met de vraag “welk voorgerecht kies jij?” Of “weet jij wat ‘soup de poisson’ is? Of googlen ze even het weer van morgen, het laatste nieuws? Of willen ze geen enkel whatsappje missen, want… je zál maar iets missen!! Geen mens weet wat ze doen op die telefoon.
Ze zijn in ieder geval ‘fijn met vakantie’.  Lekker ieder in z’n eigen wereldje. Gezellig. Wat zou je je druk maken over de ander? Interesse tonen in elkaar? Waarom? De vakantie gaat vanzelf weer voorbij… .
Dat beloofd stomende sex vanavond… .

En dan hebben we het nog niet over de kinderen gehad. Die moeten toch zeker chronische nekklachten krijgen? Het kan niet anders. Veel kids kijken aan tafel alleen maar naar beneden. Naar een beeldscherm. Auw, ik voel hun toekomstige nekhernia nu al opkomen!

Even een overdenking:

Gaan wij niet terug in de tijd met al die technologie, in plaats van vooruit? Waren we in de loop van de jaren juist niet steeds meer rechtop gaan lopen? Van aap naar mens, verticaal en fier! Dat heeft miljoenen jaren geduurd! En wat doen wij? Wij draaien de tijd in enkele jaren terug en lopen met z’n allen (ook wij volwassenen) zo krom als een banaan, aldoor kijkend op onze telefoon.
Gek zijn we, wij moderne mensen! Stapel mesjogge, oftewel stapelgek!
De wereld op z’n kop (bijna letterlijk).

Afijn, laten we zelf niet de heilige boontjes uithangen…
We kijken ook veel te vaak op een dag naar beneden naar dat schermpje.
En ja, ook wel eens in een restaurant. Want hoe handig is het, als je de gerechten op de kaart niet begrijpt. Dan zoek je dat toch even gemakkelijk en snel op. Ideaal!

In principe staat dat ding op de lijst van verboden voorwerpen tijdens het eten.
Want, vinden wij, zo’n mobieltje aan tafel, dat is als vloeken in de kerk.
Dat is als verkeerd verbonden zijn, een stoorzender ten top.
We willen verbinding met elkaar.
De rest boeit toch even niet?

Leg weg die telefoon! Echt weg…uit het zicht, in de tas ermee en op stil. Stil!

Alsof de telefoon niet bestaat.
Alsof de tijd even stilstaat.
Maak verbinding met je man, je vrouw, je kinderen.
Met wie je ook aan tafel zit…

Je reactie vinden we altijd leuk. Dat kan hieronder: